Welke boetes en kosten riskeert een horecabedrijf in Spanje als het de verdeling van fooien onder het personeel niet kan aantonen?

Wanneer een restaurant, bar of vakantieverhuurbedrijf in Spanje fooien ontvangt en die zonder goede administratie onder het personeel verdeelt, kan het bij een controle met twee heel verschillende scenario's te maken krijgen. De onderstaande bedragen zijn indicatieve ordes van grootte en bewust voorzichtig. De werkelijke kosten hangen af van de verdeling per vennootschap, per werknemer en per maand.

Scenario A: de bestemming van de fooien wordt niet aangetoond

Kan het bedrijf niet bewijzen dat het geld bij de werknemers is aangekomen, dan kan de Spaanse belastingdienst (AEAT) de fooien beschouwen als niet-aangegeven omzet van de vennootschap. Per € 100.000 aan fooien ongeveer:

• Btw (IVA, 10%): als wordt aangenomen dat het ontvangen bedrag inclusief btw was, bedraagt de grondslag circa € 91.000 en de btw circa € 9.000.
• Impuesto sobre Sociedades (vennootschapsbelasting): tegen het algemene tarief van 25% circa € 23.000. Afhankelijk van de omzet kan het tarief lager zijn.
• Boete (art. 191 LGT, Spaanse algemene belastingwet): 50% tot 150% van de verschuldigde belasting. Bij instemming en tijdige betaling kan die met circa 58% worden verminderd (art. 188 LGT).
• Nalatigheidsrente: circa 4% per jaar over de verschuldigde belasting.

De totale indicatieve kosten liggen tussen € 39.000 en € 80.000 per € 100.000 aan fooien. Bovendien geldt: als bij een vennootschap de ontdoken belasting voor één belastingsoort en één jaar meer dan € 120.000 bedraagt, is de grens voor belastingfraude als strafbaar feit bereikt (art. 305 van het Spaanse Wetboek van Strafrecht).

Dit scenario vervangt het volgende niet: de AEAT kan de betalingen aan werknemers nog steeds controleren.

Scenario B: aangetoond wordt dat 100% naar het personeel ging

Wordt de verdeling bewezen, dan zijn de fooien loon dat door het bedrijf is betaald. Het risico verschuift naar inhoudingen en premies:

• IRPF-inhoudingen (Spaanse inkomsten-/loonbelasting, art. 99 LIRPF): bij een gemiddeld tarief van 15% circa € 15.000 per € 100.000. Kunnen ze niet op de werknemers worden verhaald, dan kan de AEAT de betaalde bedragen als netto beschouwen en brutoficeren, waardoor de grondslag stijgt.
• Sociale zekerheid (art. 147 LGSS): werkgeversdeel van circa 31-32% en werknemersdeel van circa 6,5%. Is het werknemersdeel destijds niet ingehouden, dan draait het bedrijf er uiteindelijk voor op. In totaal circa € 38.000 per € 100.000, of minder als een werknemer boven de maximale premiegrondslag uitkomt.

Vrijwillige correctie of controle

• Correctie vóór enig verzoek: de fiscus rekent afhankelijk van de vertraging een toeslag van 1% tot 15%, zonder boete (art. 27 LGT). De sociale zekerheid past de toeslagen van art. 30 LGSS toe. De indicatieve kosten liggen tussen € 55.000 en € 62.000 per € 100.000.
• Ontdekking bij een controle: boete van 50% tot 150% over de niet-ingehouden belasting, plus rente, toeslagen en mogelijke socialezekerheidsboetes op grond van de LISOS.

Het werkgeversdeel van de socialezekerheidspremies en de toeslagen zijn aftrekbaar voor de vennootschapsbelasting, wat de nettokosten iets verlaagt. Boetes zijn niet aftrekbaar.

Conclusie

Scenario B is het juiste en het enige dat betrouwbaar kan worden berekend. Het is bovendien het scenario dat het bedrijf zelf in de hand heeft, omdat het de mogelijkheid biedt om vóór enig verzoek te corrigeren. Bespreek met de salarisadministratie of de fooien in de loonstroken en de nog openstaande kwartaalaangiften kunnen worden opgenomen.